Musannaf Ibn Abi Shaybah 20241
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرٍ ، قَالَ : حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مُيَسِّرٍ أَبُو سَعْدٍ ، عَنْ مُوسَى بْنِ عَلِيٍّ ، عَنْ أَبِيهِ : أَنَّ أُبَيَّ بْنَ كَعْبٍ كَانَ
يُعَلِّمُ رَجُلًا مَكْفُوفًا , فَكَانَ إذَا أَتَاهُ غَدَّاهُ ، قَالَ : فَوَجَدْتُ فِي نَفْسِي مِنْ ذَلِكَ فَسَأَلْتُ رَسُولَ اللَّهِ ﷺ فَقَالَ : إنْ كان شَيْءٌ يُتْحِفُكَ بِهِ فَلَا خَيْرَ فِيهِ , وَإِنْ كَانَ مِنْ طَعَامِهِ وَطَعَامِ أَهْلِهِ فَلَا بَأْسَMusannaf Ibn Abi Shaybah — — 20241