Sahih Ibn Hibban 150
أَخْبَرَنَا أَبُو خَلِيفَةَ ، قَالَ : حَدَّثَنَا مُسَدَّدَ ، قَالَ : حَدَّثَنَا خَالِدٌ ، عَنْ سُهِيَلِ بْنِ أَبِي صَالِحٍ ، عَنْ أَبِيهِ ، عَنْ أَبِي هُرَيرَةَ ، قَالَ : قَالُوا : يَا رَسُولَ اللَّهِ ، إِنَّ
أَحَدَنَا لَيُحَدِّثُ نَفْسَهُ بِالشَّيْءِ يَعْظُمُ عَلَى أَحَدِنَا أَنْ يَتَكَلَّمَ بِهِ ، قَالَ : أَوَقَدْ وَجَدْتُمُوهُ ؟ ذَاكَ صَرِيحُ الإِيمَانِSahih Ibn Hibban — — 150